| << | Luty 2010 | |
| Pon | Wt | Śr | Czw | Pią | Sob | Nie |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
Księga gości
|
|
|
2008-12-12
Tradycyjne potrawy
|
Charaterystyczną dla Wenezueli potrawą jest hallacas. To tradycyjne danie głównie przygotowywane na Boże Narodzenie. Składa się ono z nadzienia różnych rodzajów duszonego mięsa zawiniętego w kukurydziane placki. Gotuje się je w wodzie, owinięte w liście bananowca. Hallacas podaje się zwykle z szynką i pieczywem.
|
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-10-22
Ciekawostki
|
* Salto del Angel na rzece Churun - najwyższy wodospad świata - 979 m, popularny cel wycieczek turystycznych (Park Narodowy Canaima).
* Od 09.12.2007 Wenezuela wprowadziła własną strefę czasową. Zgodnie z decyzją władz zegary w Wenezueli zostały tego dnia cofnięte o pół godziny.
* W Wenezueli dostępna jest najtańsza ropa naftowa na Świecie. W chwili obecnej w sprzedaży detalicznej litr ON kosztuje ~7gr/1L.
|
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-08-10
|
Maracay - miasto w północnej Wenezueli, w pobliżu jeziora Valencia, przy odgałęzieniu Drogi Panamerykańskiej, stolica stanu Aragua. Około 850 tys. mieszkańców.
 |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-05-29
Zabytki i atrakcje turystyczne w Caracas
|
* katedra (1636)
* kościoły
o San Francisco
* klasztory (XVI-XVIII wiek)
* pałac Miraflores (XIX wiek)
* pałac Casa Amarilla (XIX wiek)
* grób bohatera południowoamerykańskiego Simóna Bolívara w narodowym Panteonie |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-04-25
Barcelona
|
Barcelona - miasto w Wenezueli, położone na przy ujściu rzeki Neveri do Morza Karaibskiego, około 200 km na wschód od stolicy kraju Caracas. Stolica stanu Anzoátegui. Współrzędne geograficzne: [Pokaż lokalizację na mapie interaktywnej] 10°04'N 64°43'W. Ludność: 221,8 tys. (1990). Wraz z sąsiednimi miastami Puerto La Cruz, Lecherías oraz Guanta liczy ok. miliona mieszkańców.
Miasto zostało założone w 1671.
Barcelona stanowi ważny ośrodek handlowy i przemysłowy tej części kraju. Z położonych na południe od miasta pól naftowych transportowana jest tutaj rurociągami ropa naftowa. Część przetwarzana jest na miejscu, reszta wywożona jest przez port w sąsiednim Puerto La Cruz. Poza przemysłem naftowym rozwinął się tu przemysł cementowy, spożywczy i skórzany. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-03-04
Historia
|
Najstarsze ślady osadnictwa człowieka na terenie dzisiejszej Wenezueli pochodzą z XII w. p.n.e. Pierwotnymi mieszkańcami były koczownicze plemiona indiańskie, żyjące w izolacji od siebie. Do dziś wśród wielu Indian żywe są nadal tradycje przodków. Najbardziej niezwykłą kulturę reprezentują Indianie Yanomami.
Wenezuelę dla świata europejskiego odkrył Krzysztof Kolumb. W trakcie swej trzeciej wyprawy dotarł w 1498 r. do ujścia Orinoko. W kolejnym roku wenezuelskie wybrzeże badali Alonjo de Ojeda i Amerigo Vespucci. Nowo odkryte ziemie nazwali Wenezuelą czyli Małą Wenecją.
Podobieństwo do Wenecji wynikało z budowanych przez miejscową ludność domostw na palach nad wodami laguny. Pierwszą stałą osadę, Nowy Kadyks, przybysze z Hiszpanii założyli ok. 1500 r. Najstarsze zachowane pozostałości miasta konkwistadorów, Cumaná, pochodzą z 1521 r.
Wenezuela przez kolejne stulecia pozostawała pod władzą Hiszpanii, zarządzano nią z Hispanioli (obecna Dominikana) W 1717 r. stała się częścią Wicekrólestwa Nowej Granady ze stolicą w Bogocie.
Wenezuela posiadała stosunkowo dużą autonomię. Ze względu na niesprzyjający, duszny klimat i trudną dostępność do wnętrza Hiszpanie nie zainteresowali się bardziej tym krajem. Zakładano jedynie liczne plantacje, a do pracy zmuszano miejscową ludność indiańską. Następnie zaczęto także przywozić z Afryki murzyńskich niewolników.
Walki o uzyskanie niepodległości rozpoczęły się w Wenezueli na początku XIX w. pod dowództwem Francisca de Mirandy. Największym bohaterem narodowym został jednak jego następca, Simon Bolivar. Stanął na czele rozpoczętej rewolucji w wyniku której Wenezuela uzyskała niepodległość w 1819 r.
Proklamowano wówczas również utworzenie federacji Wielkiej Kolumbii. W jej skład, obok Wenezueli, weszła Kolumbia i Ekwador. Ostateczne uwolnienie się spod władz hiszpańskich przyniosła zwycięska bitwa Bolivara w Carabobo w 1821 r. Jednak straty poniesione w trakcie wojen wyzwoleńczych były wysokie. Wenezuela straciła ponad jedną czwartą ludności.
Rozpad federacyjnego związku Wielkiej Kolumbii w 1829 r. to jednocześnie dla Wenezueli początek rządów wojskowych dyktatorów, tyranii, wojen domowych i anarchii oraz ciągłych kryzysów rządowych.
Demokratyczna władza ustanowiona została dopiero w latach czterdziestych XX wieku. Wenezuela prowadziła również spór z Gujaną Brytyjską o tereny pogranicza. W 1902 r. floty Wielkiej Brytanii, Włoch i Niemiec zablokowały morskie porty wenezuelskie, jako odpowiedź na odmowę spłaty zaciągniętych przez jednego z wojskowych przywódców kraju zagranicznych długów.
Wydarzeniem o najbardziej doniosłym dla rozwoju państwa znaczeniu było odkrycie na początku XX w. zasobnych złóż ropy naftowej. Pod koniec lat 20. Wenezuela była największym na świecie eksporterem ropy, co pozwoliło na szybki wzrost gospodarczy.
Z wysokich dochodów korzystała jednak tylko nieliczna grupa społeczeństwa, podczas gdy większość mieszkańców żyła w biedzie, bez dostępu do opieki zdrowotnej i szkolnictwa. Doprowadziło to do wybuchu fali zamieszek.
Po przeprowadzeniu reform i wzroście gospodarczej koniunktury w latach 70 nastąpił kolejny kryzys, związany z gwałtownym spadkiem cen ropy na rynkach światowych i znacznym obniżeniem dochodów państwa.
Nastąpiły kolejne krwawe zamieszki i demonstracje. W 1992 r. miały też miejsce dwie próby zamachu stanu. Upadek większości banków w 1995 r., określany jako największe załamanie finansowe w najnowszej historii świata, dodatkowo pogłębił panujący impas.
Obecnie kraj znajduje się w głębokim kryzysie gospodarczym i politycznym, a podejmowane w ostatnich latach próby wyjścia ze stagnacji, m.in. poprzez podniesienie cen paliwa o 500% czy uwolnienie kursu wymiany pieniądza, nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-02-25
Społeczeństwo i Obyczaje
|
Wenezuelczycy są zazwyczaj przychylnie nastawieni do gości. Chętnie włączają się do rozmowy, nie wstydzą się rozpoczynać konwersacji z nieznajomymi. Oczywiście, nieco inaczej jest na prowincji i w mieście, a także w różnych rejonach kraju, jednak w żadnym miejscu turysta - szczególnie choć trochę znający hiszpański - nie będzie się czuł wyizolowany.
Zdecydowanie odmienne Wenezuelczycy mają poczucie czasu. Pytając na przykład na przystanku "Kiedy przyjedzie autobus", usłyszymy zazwyczaj "Ahorita viene" (już jedzie). Może to jednak oznaczać dowolny przedział czasu, od minuty do kilku godzin. Podobnie kierowca zapytany o odjazd autobusu odpowie najczęściej "Ya nos vamos" (zaraz odjeżdżamy). Nie należy się zbytnio ekscytować, bo równie dobrze pojazd może odjechać dopiero za godzinę.
Większość mieszkańców Wenezueli wyznaje katolicyzm. Przyjęło go wiele indiańskich plemion, a jedynie nieliczne pozostają wierne dawnym wierzeniom. W Wenezueli działają także różne kościoły protestanckie, żyją niewielkie grupy wyznaniowe żydów i muzułmanów. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-02-25
Wenezuela
|
Wenezuela, szósty co do wielkości kraj Ameryki Południowej o powierzchni 916 445 km2, leży na północnym krańcu kontynentu, obejmując większą część wybrzeża Morza Karaibskiego. Na zachodzie graniczy z Kolumbią, na południu z Brazylią, a na wschodzie z Gujaną.
Na południe od wybrzeża wznosi się łańcuch górski Cordillera de la Costa. Wiele tutejszych szczytów przekracza 2000 m n.p.m. Góry stopniowo opadają w kierunku południowym, ku wielkiej nizinie Los Llanos (Nizina Orinoko), która rozciąga się aż do rzek Orinoko i Meta, zajmując jedną trzecią terytorium kraju.
Tereny na południe od rzeki Orinoko, stanowiące prawie połowę kraju, nazywane są Guayaną. Można je podzielić na trzy części: południowo-zachodni fragment dorzecza Amazonki, z gęstą, w większości niedostępną puszczą tropikalną; północno-wschodnia delta Orinoko (rozległe mokradła poprzecinane labiryntem kanałów); centralnie położony, szeroki płaskowyż porośnięty sawanną, czyli Wyżyna Gujańska. To tutaj wznosi się większość tepuis. Te gigantyczne góry stołowe, z prostopadłymi ścianami i płaskimi wierzchołkami, są pozostałościami po górnej warstwie płaskowyżu. Przez miliony lat ulegała ona erozji, aż pozostały z niej jedynie fragmenty zbudowane z twardych skał, będące dzisiejszymi tepuis.
Północno-zachodnia część Wenezueli jest bardzo urozmaiconym obszarem. Ciągną się tu Sierra Nevada de Mérida - północny kraniec łańcucha Andów i najwyższe pasmo górskie w Wenezueli, którego zwieńczeniem jest wysoki na 5007 m n.p.m., pokryty czapą śniegu Pico Bolívar. Na północ od gór, wokół Lago de Maracaibo rozciąga się bagnista nizina. Długie na 160 km i szerokie na 120km jezioro jest największe w Ameryce Południowej. Łączy je z Morzem Karaibskim wąska cieśnina. Wokół jeziora powstało główne zagłębie naftowe kraju.
Największą rzeką Wenezueli jest Orinoko (2150 km), płynąca od źródeł do ujścia w granicach kraju. Delta Orinoko ma ok. 25 tys. km2 powierzchni, czyli wielkością przypomina na przykład Belgię.
Do Wenezueli należą 72 wyspy, rozrzucone wzdłuż wybrzeża Morza Karaibskiego. Największą z nich jest Margarita. Inne ważniejsze wyspy i archipelagi to Las Aves, Los Roques, La Orchila, La Tortuga i La Blanquilla.
Na najnowszą historię Wenezueli duży wpływ miały korzyści finansowe ze sprzedaży ropy naftowej. To dzięki nim kraj ten znalazł się wśród najbogatszych na kontynencie. Dzisiejsza Wenezuela szczyci się jednymi z najlepszych dróg w Ameryce Południowej, oszałamiającą architekturą i rozwiniętą bazą turystyczną. Dla kontrastu jednak w wioskach odległych od wielkich ośrodków ludność żyje jak przed wiekami, oparłszy się wpływom zachodniej cywilizacji. Na granicy wenezuelsko-brazylijskiej na przykład spotkać można najbardziej tajemniczy lud indiański - Yanomami. Tworzy on kulturę jakby żywcem przeniesioną z epoki kamiennej.
Różnice temperatur występujących w poszczególnych porach roku są stosunkowo niewielkie, jeśli się weźmie pod uwagę położenie Wenezueli blisko równika. Trzeba jednak pamiętać, że z każdym 1000 m w górę temperatura spada o ok. 6°C. Ponieważ ponad 90% kraju leży na wysokości do 1000 m n.p.m., podróżny zazwyczaj styka się z temperaturą 22-30°C.
Wielkość opadów deszczu waha się w zależności od pory roku i regionu. Ogólnie rzecz biorąc, sucha pora trwa od grudnia do kwietnia, a pora deszczowa przez pozostałą część roku. |
|
Komentarzy:
0
|
|
| Statystyki |
Liczba osób które odwiedziły mojego bloga:
518
|
Liczba osób które skomentowały mojego bloga:
0
|
|
Liczba osób które wpisały sie do Ksiegi Gosci:
0
|
|
|
Wykop